myslodsiewnia

Wczoraj zobaczyliśmy “Czarownice z Salem” wystawiane gościnnie w Teatrze na Woli przez aktorów remontowanego obecnie Teatru Powszechnego. Sztukę na podstawie tak opowiedzianej historii i tak klasycznego dramatu wdzięcznie jest wystawiać. Co prawda czarownice i pastorzy niekoniecznie wgnietli mnie w fotel, ale były role, które wzruszyły mnie do łez. Zachwycili mnie Tomasz Sapryk (jako John Proctor), Maria Robaczkiewicz (jako Elisabeth Proctorowa) oraz Wiesława Mazurkiewicz (jako Rebeca Nurse).

Najbardziej Proctor, który pokazuje, że jesteś, dopóki wątpisz. A Pan Tomasz pięknie to pokazał.

Kilka zdań wyjętych z wywiadu z reżyserką. Bardziej o samym dramacie niż o przedstawieniu.

Plotka staje się pomówieniem. Ocena – wyrokiem. Ten samonakręcający się mechanizm. Niebezpieczna gra, która miażdży ludzi, wywraca sumienia, daje glejt uczciwości różnym szemranym typom. Kłamstwo jest cnotą, prawda często oznacza śmierć.